مدل همکاری

ما شریک نتیجه می‌شویم، نه پیمانکار فعالیت.

بیشتر پروژه‌های فناوری با یک قرارداد اجرایی شروع می‌شوند: فهرستی از فعالیت‌ها، یک زمان‌بندی، و یک صورت‌وضعیت. آن قرارداد وقتی تمام می‌شود که فعالیت‌ها انجام شده باشد — حتی اگر هیچ ارزشی خلق نشده باشد. ما این را جای اشتباهی برای شروع می‌دانیم.

چهار اصل

چطور تصمیم می‌گیریم وارد یک پروژه بشویم یا نه.

۰۱

اول می‌پرسیم ارزش کجا ساخته می‌شود

پیش از هر بحث فنی، یک سؤال را روشن می‌کنیم: اگر این کار درست انجام شود، دقیقاً چه چیزی در صورت‌های مالی یا در شاخص‌های عملیاتی شما تغییر می‌کند؟ اگر پاسخ این سؤال روشن نباشد، پروژه هنوز آمادهٔ شروع نیست — و ما صادقانه همین را می‌گوییم.

۰۲

هر کاری را نمی‌پذیریم

ظرفیت تیم ما محدود و تخصصی است. پروژه‌ای را می‌پذیریم که در قلمرو اثبات‌شدهٔ ما باشد، مالک مشخصی در سازمان کارفرما داشته باشد، و مسیر روشنی به بهره‌برداری واقعی داشته باشد. رد کردن یک پروژه، احترام به پروژه‌ای است که پذیرفته‌ایم.

۰۳

ریسک را مشترک می‌کنیم

بسته به پروژه، مدل تجاری می‌تواند سرمایه‌گذاری کامل از سمت ما، تسهیم درآمد، سرویس مدیریت‌شده با تضمین سطح خدمت، یا ساخت–بهره‌برداری–انتقال (BOT) باشد. در همهٔ این‌ها یک چیز ثابت است: بخشی از نتیجه، مال ماست — پس بخشی از ریسک هم باید مال ما باشد.

۰۴

تا بهره‌برداری واقعی می‌مانیم

تحویل سامانه پایان کار نیست. پروژه وقتی تمام است که سازمان شما بتواند بدون ما آن را بچرخاند: آدم‌ها آموزش دیده باشند، فرایند جا افتاده باشد، و گزارش‌ها مبنای تصمیم شده باشد. تا آن نقطه کنار شما هستیم.

مسیر اجرا

پنج فاز، با یک نقطهٔ توقف واقعی در میانه.

پایلوت در این مسیر تشریفات نیست. نقطه‌ای است که هر دو طرف می‌توانند بدون هزینهٔ سنگین بگویند این کار جواب نمی‌دهد — و همین، بزرگ‌ترین محافظ بودجهٔ شماست.

  1. ۱. شناخت و ارزیابی وضعیت موجود، بلوغ دیجیتال، و نقطه‌ای که بیشترین ارزش در آن آزاد می‌شود. خروجی: یک تصویر مشترک و یک دامنهٔ کار قابل دفاع.
  2. ۲. طراحی راهکار معماری راهکار، مدل تجاری، و شاخص‌هایی که موفقیت با آن‌ها سنجیده می‌شود. خروجی: طرح اجرا و مدل قرارداد.
  3. ۳. پایلوت یک برش کوچک اما واقعی، در محیط واقعی، با کاربران واقعی. اگر پایلوت جواب ندهد، هر دو طرف می‌توانند بدون هزینهٔ سنگین بایستند.
  4. ۴. استقرار و مقیاس گسترش تدریجی روی پلتفرم اثبات‌شده، با آموزش تیم کارفرما و انتقال دانش در همان مسیر.
  5. ۵. بهره‌برداری پشتیبانی مبتنی بر SLA، گزارش‌دهی منظم، و توسعهٔ مستمر بر اساس آنچه داده‌های بهره‌برداری نشان می‌دهد.

مدل‌های تجاری

قرارداد، خودش بخشی از راه‌حل است.

شکل قرارداد را معمولاً در انتها و به‌صورت اداری تعیین می‌کنند. ما آن را بخشی از طراحی راهکار می‌دانیم: در پروژه‌ای که ریسک اجرا بالاست یا بودجهٔ سرمایه‌ای محدود است، انتخاب درست مدل می‌تواند مهم‌تر از انتخاب فناوری باشد.

۱

سرمایه‌گذاری مشترک

ژی بخش یا تمام سرمایهٔ اولیه را تأمین می‌کند و در درآمد یا صرفه‌جویی حاصل سهیم می‌شود.

۲

تسهیم درآمد

کارفرما دارایی یا دسترسی را می‌آورد، ژی پلتفرم و اجرا را؛ درآمد بر اساس سهم توافق‌شده تقسیم می‌شود.

۳

سرویس مدیریت‌شده

کل سامانه به‌صورت سرویس ارائه می‌شود؛ ریسک فنی، به‌روزرسانی و سطح خدمت بر عهدهٔ ماست.

۴

ساخت، بهره‌برداری، انتقال

ژی می‌سازد و برای دورهٔ مشخصی بهره‌برداری می‌کند، سپس مالکیت کامل به کارفرما منتقل می‌شود.

۵

پروژهٔ قیمت ثابت

برای دامنه‌های کاملاً مشخص — معمولاً پژوهش کاربردی، ارزیابی یا توسعهٔ یک ماژول معین.

در هر مدلی، یک اصل ثابت است: طرفی که بیشترین کنترل بر نتیجه را دارد، باید بیشترین سهم از ریسک را هم بردارد. قراردادی که این تناسب را رعایت نکند، در اولین مشکل جدی به بن‌بست می‌رسد.

صداقت

چیزهایی که به شما نخواهیم گفت

چند چیز هست که در جلسهٔ فروش معمولاً گفته نمی‌شود. ما ترجیح می‌دهیم همان اول بگوییم، چون هزینه‌اش را در ماه دهم پروژه شما می‌دهید، نه ما.

  • اینکه هر مسئله‌ای با فناوری حل می‌شود. بعضی مسائل، مسئلهٔ فرایند یا ساختار سازمانی‌اند و راهکار نرم‌افزاری فقط آن‌ها را گران‌تر می‌کند.
  • اینکه پروژه بدون تغییر در روش کار آدم‌های شما به نتیجه می‌رسد. نمی‌رسد؛ و اگر کسی خلافش را بگوید، هزینه‌اش را بعداً شما می‌دهید.
  • عددی که نمی‌توانیم پشتش بایستیم. آمار بازار را با منبع و برچسب «تخمینی» می‌آوریم و آن را به‌جای عملکرد سنجیده‌شده جا نمی‌زنیم.
  • اینکه همهٔ کارها را می‌توانیم. جایی که تخصص ما نیست، یا نمی‌پذیریم یا شریک متخصص می‌آوریم و همین را شفاف می‌گوییم.

گفت‌وگو را آغاز کنیم

اگر تا اینجا با شما جور بود، حرف بزنیم.

یک جلسهٔ کوتاه معمولاً کافی است تا بفهمیم این پروژه در قلمرو ما هست یا نه. اگر نبود، همان جلسه می‌گوییم.